Ikkje ver ulukkeleg

Eg går i dei overbefolka gatane i Benidorm. Konsentrerer meg hardt om å høyre spansk. Bare om eit enkelt individ kunne snakke spansk.  Men nei,  rundt meg er det både hollansk, engelsk, fransk, italiensk, norsk, svensk, tysk, dansk, men ikkje spansk.  Og er det fyrst spansk, er eg overbevist om at det må vere spansk frå Argentina, Chile eller kanskje Colombia.  For Spania-spansk er jaggu meg ikkje lett å finne her.  Eg endar opp i ein av dei 1000 gourmet-is-sjappene i byen, og siklar over dei mangfoldige valga før eg klarar å bestemme meg for banan med noko fancy sjokolade is greier på.

Samtidig tenkar eg på å gå å kjøpe min nye yndlings kindersjokolade, men finn ut at det bler for mykje.  Blikket mitt fell på eit par Roberto Cavalli i staden for.  Medan eg går forbi vindauget lurar eg på om tusen kronar skoa er ekte eller ikkje.  Eg trur ikkje det.  Sjølv om spansk læraren seier at dei er det.  Likevel er dei finare enn mine flip-flops.

Eg bler ståande ein lang stund å sjå på mine blå flip-flops.  Hilfinger faktisk.  Etter kvart begynner eg å gå, men innsjår fort at farten ikkje er på det optimale når ei gammal kjerring med stokk går forbi meg.

"Fader!" tenkar eg, og ser på klokka: "2100.... og eg så må gjere leksar og alt" 

Jaja, det får gå som det går.  Eg kan jo seie noko som ikkje er heilt sant til læraren.  Det seier pappa, at alt ein skriv ikkje nødvendigvis behøver å vere sant.  Som til dømes at eg skriv at eg døyr i eit fallskjerm hopp, eller at min venn spelar at han tar sjølvmord i ein film.

Det ein skriv behøv ikkje å vere sant.