Det har gått over 15 timar sidan Siv Helen og eg stod opp for å gjere oss klar til å dra frå Spania. Den siste fin pussen måtte til før besteforeldra hennar kom å henta oss. Det er berre ein pakke igjen av vår 17 dagar lange julekalender. Heldigvis berre til Siv Helen tenkjer eg, og har dårleg samvit for at ho så og sei vaska heile leilegheita åleine medan eg valte og synkje ned i depresjon på grunn av ein bursdags forbanning eg trur eg har. 16 desember gjekk herved med på å leite febrilsk etter tog/fly billettar til Portugal etter ein ”2-dagar-i-forvegen-du-skal-til-Bergen-beskjed” på internettkafe (vi har ikkje internett heime). Eg let meg sjølvsagt stresse av denne hendinga og prøvde som ein gal å ringe mamma og stefaren min. Det var ikkje nubbesjans å finne billettar dagen før. Eg hadde spurd om ikkje dei kunne ordna billettar til meg, bestille eller noko, men ettersom eg kjenne dei ganske godt var eg 99% sikker på at dei ikkje hadde gjort det. Takk Gud for at vi hadde feiring natta før, eit lite koseleg ”mojito-party” (den beste drinken ever made.) Kaka blei som vanleg erstatta med spritgelè og lysa med nokre gull pinnar ( og eg må minna om at dette var natt til tysdag i ein normal skoleveke, så var ikkje dårleg eigentleg!) Betre enn i fjor da eg rømte heime frå. Kjøpte meg ein sterk drikke og satt og drakk åleine (no høyrast eg vel ut som ein alkoholikar men nei) i eit smug. Noko som IKKJE er normalt i Brasil i DET HEILE TATT. Du blir tatt for å vere uteliggjar eller gatebarn med ein gong (det høyrast komisk ut men er ikkje det) Ein sånn du-burde-skamme-deg-kjensle. Gjekk for så vidt fint, blei kjent med nokre huggelege hippiar som segla armband på gata, og derfrå etter kvart heim. Men det er ei anna historie. Det er dagen i dag eg skal fortelje om.
Vi parkerte bilen, Siv Helen og eg tok masse bilete og snakka om kor typisk at det i dag skulle vere fint vêr. Hadde jo vore nedi sju gradar berre nokre dagar før (og er det sju gradar ute i Spania, så e det sju gradar inne også). Eg hadde fått beskjed av mine kjære foreldre ”at-det-var-no-berre-å-hoppa-på-ein-forbanna-buss.” Dagen før bursdagen min hadde dei klikka på meg fordi eg ikkje hadde funne busstidene. Eg sprute om ikkje dei kunne gjere det, vi hadde jo ikkje nett. ”Greitt” seie dei og er forbanna på at eg brukte heile bursdagen min på å leite etter tog og flybillettar i staden for bussbillettar. Eg hadde sagt at eg ikkje ville ta buss, men hadde visst ikkje noko val. ”Jaja” tenkjer eg, og finn meg så i det faktumet at eg skal ta buss frå Spania til Portugal (dei hadde jo sagt at dei gjekk heile tida).
Ikkje akkurat.
Eg kjem sjølvsagt til Alicante bussheldeplass (hadde tatt bussen frå flyplassen, sagt ha det til Siv Helen og besteforeldra, gått av på rett busstopp og til slutt funne fram til heldeplassen). Foreldra mine blir igjen fly forbanna for at eg ikkje har fiksa dette før. Kvifor visste eg ikkje det?!
– "Det her hat du visst om i fleire veke Natasha” slik laud det på telefonen.
– ”Javel” tenkjer eg og seier ikkje noko.
Eg stiller meg i køen minst 10 gongar før eg finn ut at eg satse på å dra til Malaga (med nokre drittsekkar av ubehjelpelege spanjolar bak disken.) Noko som eg VEIT eigentleg er dødfødt fordi bussen til Portugal går frå Malaga klokka 2100, medan vi ikkje kjem fram før klokka 2200 til Malaga. (altså ein time før eg er der). Likevel med dei ubehjelpelege, inkompetente folka som jobba der har eg ikkje eit anna val. Alle dei andre bussane går anten alt for seint eller ikkje via Portugal.
Eg set meg på bussen medveten om at eg antakeleg ikkje når flyet mitt til Noreg om nøyaktig 23 timar. Og spanjolar-som-er-så-lei-av-turistar-at-dei-ikkje-gidd-å-høyra på deg gjer ikkje saka betre. Likevel bestemmer eg meg får å gje det enda ein sjanse når eg høyre av min sidemann at vi skal stoppe innom Granada. (Sjølv om dei på bussheleplassen i Alicante var så skråsikre på at det ikkje gikk NOKRE bussar frå Granada til Portugal, at dei ikkje GADD å skjekka det ein gong.) Brosjyren min sa i kvart fall det motsatte. Tvert i mot står det at det er MOGLEG, det går ein buss frå Granada til Portugal ti minuttar etter ankomst i Granada. Eit lite problem, eg må inn å kjøpe billett i ein helvettekø som garantert tar meir enn 10 minuttar. Den snille bussjåføren ser plutseleg ei alternativ løysing; om eg tar buss frå Granada til Sevilla og derfrå frå Sevilla til Lisboa? Det er større sjanse for at eg rekk det da.
Sjansane ser ganske mørke ut når ei ulukke hadde intreft ved Autopista (motorvei) A7 i Granada. Det var eit ekte kappløp mot tida, og sove gjorde eg IKKJE.
15 minutt før bussen til Sevilla skulle dra, kom vi fram. På steingolvet sprang eg og bussjåføren for å rekka å kjøpa billett til meg. Synet av køa var skremmande. Eg ser på klokka: 2020, det er ti minutt til bussen går til Portugal. Eg finn 4 euro i veska og prøve å bestikke nokon fremst i køa. Bussjåføren blir flau over meg og tilbyr å kjøpe billetten for meg. Eg takker sjølvsagt ja, så står eg der aleine igjen – ser på klokka.
5 minutt til bussen går.
Endeleg kjem bussjåføren, saman spring vi ned til Sevilla busstoppet nr 14, før vi tar farvel og eg stapper min knall raude koffert atter ein gong i bussen.
Bussturen tar 3 timar og uret visar no 2400.
Ein 10 min etter ankomst går så den siste bussen til Lisboa. Ikkje noko søvn å få der heller. Eg sat berre i mange timar og lurte på om bussen hadde siste stopp i Oporto (ein stad i Portugal) eller i Lisboa..(?) Dessutan satt han mannen som jobba på bussen seg alltid ved siden av meg, medan han ikkje gjorde noko. Han hadde tilfeldigvis ein fjernkontroll som han skrudde lyden på MAX på den lille TVèn dei hadde (sjølv om den var liten hadde den volum). Herleg. På toppen av alt fant eg ut at vi måtte sku klokka ein time TILBAKE. Så når vi tilslutt kom fram forsvant gleda over at klokka var 06.40 fort, sidan den da ver 05.40.
05.40 og eg står på bussheldeplassen i Lisboa. Det er mørkt, kaldt og eg har gløymt min raude bergansjakke. Eg ser ein heis og tek den ned ein etasje under jorda saman med 2 kinesiske jenter. Eit enormt kvitt, halvsirkla rom er det eg blir møtt med. Eigentleg eit ganske fantastisk syn heilt til eg ser sikkert 200 narkomanar strødd utover golvet. Ein høy, spinkel mann i 50 åra spring forbi meg med armane i vêret. Fingrane er usedvanleg lange og det virke som alle er gått ut av ledd, som om dei berre var stive øydelagde pinnar. Noko tørka blod på neglene og store trøtte auge. Så ut som han ikkje hadde sove på minst 3 dagar
.
Eg blir skremt og går inn på det nærmaste doet. Der ser eg ei dama som ser nokon lunde normal ut: – Veit du kva tid flybussen går? (spør eg på portugisisk). Ho svarar at ho ikkje kan engelsk. – Veit du kva tid flybussen går? Gjentek eg. Ho svarar igjen igjen at ho ikkje kan engelsk og byrjar og ta på meg. Eg fattar at dama ikkje er heilt normal og kjem meg fort inn på ein annen do der eg sitt i ein time. Først da tek eg mot til å ta heisen opp igjen, forbi alle narkomanane. Denne gongen finn eg heldigvis ut at eg må ta buss nr 7, som går om 15 minutt. Ein snau halvtime etterpå (då eg faktisk hadde gått av på rett stopp og alt) var eg ENDELEG framme i den ENORME flyplassen fordelt på 2 bygg. Det var framleis mørkt, men ingen narkomanar å sjå.
Dei neste timane gjekk i ein intens kaffedrikking, og no 24 timar sidan eg starta set eg her på flyplassen og vente på mine kjære foreldre, medan eg skriv dette og grønsaksuppa mi har blitt kald.
